در روی تو، مکه و منا می نگرم

در لعل تو، زمزم و صفا می نگرم

من بوی ترا ، از همه جا می شنوم

من روی ترا ، در همه جا می نگرم

"سفر"

چه کلمه زیبایی و این هم سفر به خانه خدا

"خدای من"

خوشحالم که از نزدیک تو رو زیارت می کنم و در حضور تمام فرشته هایت

توبه کنم و از خودت کمک بگیرم تا بتوانم باز هم به پیش تو بیایم.

نایب الزیاره همه شما عزیزان هستم.

التماس دعا

بالا می اوری

می گشایی و می بندی

دستت گشاده باد !

همه جا هست

کافی ست خم شوی و

ان را برداری

سنگ نه ،

شعر را می گویم !

سجاده دلم وقت اذان باز می شود

سجاده ام را دوست دارم

بوی تو را می دهد

و خلوتی که در ان تنها تویی !

نمیدانم کجایی

تنها حدس می زنم

تو در تمام سجاده هایی !

شهادت بانو فاطمه زهرا بر همه شیعیان تسلیت باد

هنوز نمی دانستم کاری که کرده ام درست است یا نه .

به ان سوی خیابان رفتم . تصمیم گرفتم موزائیک ها را بشمارم .

درست است . درست نیست . درست است . درست نیست .

تا به موزائیک ااخر رسیدم . موزائیک اخر نصفه بود ...

خدا می خواست در چشمان من زیباترین باشی

شرابی در نگاهت ریخت تا گیراترین باشی

نمی گنجید روح سرکشت در تنگنای تن

دلت را وسعتی بخشید تا دریاترین باشی

خدا تنهای تنها بود و در تنهایی پاکش

تو را تنها پدید اورد تا تنهاترین باشی

خدا وقتی تو را می افرید از جنس لیلاها

گمان هرگز نمی بردم که واویلاترین باشی

"خدای من" 

هزار بار زیر پایم خالی شد، برگشتم و از اول شروع کردم.

بارها نا امید شدم، اما باز به ته جاده نگاه کردم و...

بارها و بارها به زمین افتادم، از خستگی، از نا امیدی، از بی کسی، از تنهایی،

از...ولی باز به تو دل بستم و پا شدم.

دلهره پشت هر پیچ را توی دلم نگه داشتم و دم نزدم.

چون نور وجود تو بر دلم می تابید و باعث می شد بتوانم دلهره را نادیده بگیرم.

اگر به خاطر تو باشد، هزار بار دیگر می روم، هزار بار دیگر تحمل می کنم،

هزار بار دیگر...

ولی خدایا !

اگر خودت را از من بگیری، مطمئنا وقتی زمین بخورم، دیگر بلند نمی شوم.

خدا جان !

خودت را از من نگیر که ته جاده زندگی من ، فقط یک اسم است :

اسم تو !

"نازنین بارانم  تولد یک سالگی ات مبارک"

نگارم نگاهی به من هم نکرد، و از غصه هایم کمی کم نکرد

در این فصل سرد و سکوت سیاه، برایم گل صحبتی دم نکرد

دریغا که خورشید بی ادعا، دمی التفاتی به شبنم نکرد

امیر دلم غرق خون گشت و او، ز بالای برجش سری خم نکرد

و این بی مروت برای دلم، کمندی که انداخت محکم نکرد

دلم خوان جنون کرد و او، امیدی برایم فراهم نکرد

در خلوت کوچه های دلتنگی ام قدم می زنم .

به جز صدای بارش باران چیزی به گوش نمی رسد .

به یاد لحظه های اشنایی می افتم و گل لبخند بر لبانم

شکوفه می زند .تو بودی که مرا با دنیا اشنا کردی .تو همراه

من بودی .تو را می بینم در ان سوی لحظه های دلتنگی ام .

"تو را می شناسم"

می چرخم

تند مثل فرفره

تنها

بر مدار تنهایی خودم

وقتی

نسیم نگاه تو

طوفانی می وزد !

کفشهایم

به سوی نرفتن

جفت شده اند

و صدای ترک خوردن بغضی

که می گوید

وقت رفتن است !

اما ...

کجا باید رفت ؟

با کفش هایی پر از رفتن

که به سوی نرفتن

جفت شده اند !

حسادت می کنم

به اسمان

چه قدر فانوس دارد

قلب من

سالهاست به تاریکی عادت کرده

حالا در امتداد شب

من

تنها به صدای جیرجیرک ها

دلخوشم

محو سایه ای بودم

که افتاب از مقابلم عبور کرد

گذشت

او را ندیدم

هرم نگاهش اما

هنوز ... می سوزاندم !

تو

به سا د گی می گذری

همان طور که من گذشتم

از دوستانم

از خوشی هایم

و از تمام چیز هایم

برای تو

تو

به سا د گی می گذری

از من ...

چه فایده دارد اسمانی شدن

و پر کشیدن رو به بالا

وقتی همیشه در نیمه راه

سرت می خورد

به پنجره ای

سقفی

اسمان تیره ای !

سالهاست گمش کرده ام

سر نخش در دستانم

هنوز به ان نرسیده ام

اخر فکر می کنم بادبادکم

خیلی بالاتر از این حرف ها

به ابرها یا خورشید

یا شاید در اسمان

دل به پرنده ای بسته باشد !

تقصیر تو نیست

پاهایت عجله رفتن داشتند

دستانت شوق تکان خوردن

و لبانت قصد خداحافظی